ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: ΜΟΛΥΝΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

-- «Ο ήλιος καρφώνει και τον χειμώνα ακόμη σαν να είναι στο Σινά, γιατί άνοιξαν στην ατμόσφαιρα. Αν δεν φυσάει λίγο βόρεια, δεν μπορείς να σταθείς.»
-- «Γέροντα, τι θα γίνει με το όζον;»
-- «Λίγη υπομονή θα κάνουμε, μέχρι να πάνε οι επιστήμονες με πέντε κιλά στόκο να βουλώσουν τις τρύπες επάνω… Θα δουν ότι όλα ο Θεός τα έκανε καλά, με τόση αρμονία, και θα πουν: ‘‘Ευλόγησον, εμείς δεν τα κάναμε καλά’’. Να κάνετε προσευχή να βουλώσει η τρύπα που άνοιξε στην ατμόσφαιρα. Άνοιξε μια ‘‘φιάλη’’ και εκεί, ξεραίνονται τα δένδρα, τα φυτά. Ο Θεός όμως μπορεί να τα βολέψει.
  Και να δείτε η πονηριά μερικών, για να μαζέψουν τα χρήματα των βαθύπλουτων, που έφθασε! Λένε: ‘‘Άνοιξε τρύπα στην ατμόσφαιρα. Ο κόσμος θα χαθεί. Πώς θα σωθεί ο κόσμος; Ασχολήθηκε η επιστήμη με σχέδιο να σκάψουν βαθιά, να κατέβουν στο βάθος της γης, για ν’ αποφύγουν τον ήλιο’’. Επειδή δεν γίνεται τελικά αυτό, τώρα λένε: ‘‘Στο φεγγάρι θα γίνουν εγκαταστάσεις, εστιατόρια, ξενοδοχεία, σπίτια, και θα πάει ο κόσμος εκεί. Όποιος θέλει να εξασφαλισθεί, πληρώνει για κει’’! Όλο ψέματα εν τω μεταξύ! Γιατί εκεί τι εγκαταστάσεις να έχουν; Εκεί δεν μπορεί να κατοικήσει άνθρωπος. Μέσα στα ‘‘κλουβιά’’ πήγαν ένας – δυο και γύρισαν. Και τα πιστεύουν μερικοί και πληρώνουν»…
-- «Γέροντα, πολλοί ανησυχούν για τα καυσαέρια.»
-- «Γι’ αυτό το θέμα πρέπει να σφίξουν μερικούς εργοστασιάρχες να βάλουν μηχανές που να πιάνουν τους καπνούς, για να γλιτώσουν λίγο οι άνθρωποι από τα καυσαέρια. Αντί να δώσει κάθε εργοστασιάρχης ένα ποσό σ’ έναν βουλευτή, για να βολευτεί, να βάλει κάτι παραπάνω και να πάρει μια μηχανή. Παλιά δεν υπήρχαν αυτά τα μικρόβια, αυτό το νέφος. Τώρα όλα τα μόλυναν και αυτό το θεωρούν πρόοδο. Πρόοδο, και που πάνε! Καταστρέφουν τον άνθρωπο. Βγαίνεις έξω και ο αέρας μυρίζει καυσαέρια. Μόλις ανοίξεις λίγο το παράθυρο, απ’ έξω η καπνιά μπαίνει μέσα. Αυτή η κάπνα δεν βγαίνει όταν πλένεις τα χέρια σου, δεν είναι αθώα. Η άλλη από το τζάκι με έναν βήχα φεύγει από το πνευμόνι, γιατί δεν έχει λάδι, ενώ αυτή κολλάει στα πνευμόνια.»

Γέροντας Παΐσιος: Χάσμα Γενεών

  -- «Ο κόσμος έγινε τρελοκομείο. Τα μικρά παιδιά κοιμούνται τα μεσάνυχτα, ενώ πρέπει να κοιμούνται με το ηλιοβασίλεμα. Είναι κλεισμένα στις πολυκατοικίες, στα μπετά και μπαίνουν στο πρόγραμμα των μεγάλων. Τι να κάνουν τα παιδιά, τι να κάνουν και οι γονείς; Έρχονται τα παιδιά και μου λένε: "Δεν μας καταλαβαίνουν οι γονείς". Έρχονται οι γονείς και μου λένε: "Δεν μας καταλαβαίνουν τα παιδιά μας". Έχει δημιουργηθεί χάσμα ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά. Για να εξαλειφθεί, πρέπει οι γονείς να έρθουν στη θέση των παιδιών και τα παιδιά στη θέση των γονέων. Και αν τώρα τα παιδιά δεν θα τους παιδεύουν. Ενώ αν τώρα δεν ακούν και παιδεύουν τους γονείς, και τα δικά τους παιδιά τους αργότερα θα τους βασανίζουν, γιατί θα λειτουργήσουν οι πνευματικοί νόμοι.»
  -- «Γέροντα, μερικά παιδιά λένε ότι έχουν βλαφτεί από την αγάπη των γονέων τους.»
  -- «Δεν έχουν δίκαιο. Όταν το παιδί έχει φιλότιμο, δεν βλάπτεται από την αγάπη των γονέων. Αν εκμεταλλεύτεται  την αγάπη τους, θα καταστραφεί. Αν το παιδί βλάπτεται από την αγάπη των γονέων, στην ουσία το παιδί είναι βλαμμένο. Ενώ θα έπρεπε να ευγνωμονεί τον Θεό για τους γονείς, για την αγάπη τους, εκείνο στενοχωριέται, γιατί του δείχνουν καλοσύνη, ενώ άλλα παιδιά δεν έχουν γονείς! Τι να πεις! Όταν ένα παιδί δεν αναγνωρίζει τους γονείς σαν ευεργέτες του και δεν τους αγαπάει -και ένας λόγος παραπάνω όταν οι γονείς έχουν φόβο Θεού- πώς είναι δυνατόν να σέβεται και να αγαπάει τον Θεό, τον μεγάλο του ευεργέτη και Πατέρα όλων των ανθρώπων, που είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβει στην παιδική ηλικία;»

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ, ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

  «Ο περισσότερος κόσμος της εποχής μας είναι μορφωμένος κοσμικά και τρέχει με την κοσμική μεγάλη ταχύτητα. Επειδή όμως του λείπει ο φόβος του Θεού - ‘’αρχή σοφίας φόβος Κυρίου’’ -, λείπει το φρένο, και με ταχύτητα, χωρίς φρένο, καταλήγει σε γκρεμό. Οι άνθρωποι είναι πολύ προβληματισμένοι και οι περισσότεροι πολύ ζαλισμένοι. Έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Σιγά σιγά κατευθύνονται προς το να μην μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους. Αν αυτοί που έρχονται στο Άγιον Όρος είναι τόσο πολύ συγχυσμένοι, τόσο μπερδεμένοι, με τόσο άγχος, σκεφθείτε οι άλλοι που είναι μακριά από τον Θεό, από την Εκκλησία, πώς θα είναι!                                                                                                                                                                                 
  Και βλέπεις σε όλα τα κράτη φουρτούνα, ζάλη μεγάλη! Ο καημένος ο κόσμος –ο Θεός να βάλει το χέρι Του!- βράζει σαν τη χύτρα ταχύτητος. Και οι μεγάλοι πώς τα φέρνουν! Μαγειρεύουν, μαγειρεύουν, τα ρίχνουν όλα στη χύτρα ταχύτητος και σφυρίζει τώρα η χύτρα! Θα πεταχθεί σε λίγο η βαλβίδα! Είπα σε κάποιον που είχε μια μεγάλη θέση: ‘’Γιατί μερικά πράγματα δεν τα προσέχετε; Τι θα γίνει;’’ ‘’Πάτερ μου’’, μου λέει, ‘’λίγο χιόνι ήταν πρώτα το κακό, τώρα έχει γίνει ολόκληρη χιονοστιβάδα. Μόνο ένα θαύμα μπορεί να βοηθήσει’’. Αλλά και με τον τρόπο που πηγαίνουν μερικοί να βοηθήσουν την κατάσταση, κάνουν μεγαλύτερη τη χιονοστιβάδα του κακού. Αντί να λάβουν ορισμένα μέτρα για την παιδεία κ.λπ. κάνουν χειρότερα. Δεν κοιτάζουν πώς να διαλύσουν αυτή τη χιονοστιβάδα, αλλά την κάνουν μεγαλύτερη. Βλέπεις, το χιονάκι είναι λίγο στην αρχή. Αν κυλήσει στον κατήφορο, γίνεται ένας σβόλος. Ο σβόλος, καθώς μαζεύει και άλλο χιόνι, ξύλα, πέτρες κ.λπ., γίνεται σιγά σιγά μεγαλύτερος, μεγαλύτερος, και τελικά γίνεται ολόκληρη χιονοστιβάδα. Έτσι και το κακό λίγο λίγο έχει γίνει πια χιονοστιβάδα. Έτσι και το κακό λίγο λίγο έχει γίνει πια χιονοστιβάδα και κυλάει, τώρα θέλει βόμβα για να σπάσει.»                                                                                          
 -- «Αγωνιάτε, Γέροντα;»                                                                                                                                                                                     --    «Αχ, τι άσπρισαν τα γένια μου πρόωρα; Εγώ πονάω δύο φορές, μία, όταν προβλέπω μια κατάσταση και φωνάζω, για να προλάβουμε ένα κακό που πρόκειται να γίνει, και μία, όταν δεν δίνουν σημασία –ίσως όχι από περιφρόνηση –, και συμβαίνει μετά το κακό και μου ζητούν τότε τη συμπαράσταση μου. Τώρα καταλαβαίνω τι τραβούσαν οι Προφήτες. Μεγαλύτεροι ήταν οι Προφήτες! Πιο μεγάλοι Μάρτυρες από όλους τους Μάρτυρες, παρόλο που δεν πέθαναν όλοι με μαρτυρικό θάνατο. Γιατί οι Μάρτυρες για λίγο υπέφεραν, ενώ οι Προφήτες έβλεπαν μια κατάσταση και υπέφεραν συνέχεια. Φώναζαν, φώναζαν, και οι άλλοι το χαβά τους. Και όταν έφθανε η ώρα και ερχόταν η οργή του Θεού εξαιτίας τους, βασανίζονταν και εκείνοι μαζί τους. Τουλάχιστον όμως τότε τόσο έφθανε το μυαλό των ανθρώπων. Άφηναν τον Θεό και προσκυνούσαν τα είδωλα. Σήμερα που καταλαβαίνουν, είναι η μεγαλύτερη ειδωλολατρία.                                                                                                                                             Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο διάβολος βάλθηκε να καταστρέψει τα πλάσματα του Θεού. Έχει κάνει παγανιά, να καταστρέψει τον κόσμο. Λύσσαξε, γιατί άρχισε να μπαίνει στον κόσμο η καλή ανησυχία. Είναι πολύ αγριεμένος, γιατί γνωρίζει ότι είναι λίγη η δράση του. Τώρα κάνει όπως ένας εγκληματίας που, όταν τον κυκλώνουν, λέει: ‘’Δεν έχω σωτηρία! Θα με πιάσουν!’’ και τα κάνει όλα γυαλιά καρφιά. Ή όπως οι στρατιώτες, που εν καιρώ πολέμου, όταν τελειώσουν τα πυρομαχικά, βγάζουν τη λόγχη ή το σπαθί και ρίχνονται και ό,τι γίνει. Σου λέει: ‘’Έτσι κι αλλιώς χαμένοι είμαστε, ας σκοτώσουμε όσο πιο πολλούς μπορούμε’’. Ο κόσμος καίγεται! Το καταλαβαίνετε; Έπεσε πολύς πειρασμός. Τέτοια πυρκαγιά έχει βάλει ο διάβολος, που ούτε όλοι οι πυροσβέστες αν μαζευτούν, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε. Αναγκάζονται οι άνθρωποι να στραφούν στον Θεό και να Τον παρακαλέσουν να ρίξει μια βροχή γερή, για να σβήσει. Έτσι και για την πνευματική πυρκαγιά που άναψε ο διάβολος, μόνον προσευχή χρειάζεται, για να βοηθήσει ο Θεός.                                                                                                         Όλος ο κόσμος πάει να γίνει μια περίπτωση. Γενικό ξεχαρβάλωμα! Δεν είναι να πεις: ‘’Σ’ ένα σπίτι χάλασε λίγο το παράθυρο ή κάτι άλλο, ας το διορθώσω’’. Όλο το σπίτι είναι ξεχαρβαλωμένο. Έχει γίνει χαλασμένο χωριό. Δεν ελέγχεται πια η κατάσταση.Μόνο από πάνω, ό,τι κάνει ο Θεός. Τώρα είναι να δουλεύει ο Θεός με το κατσαβίδι, με χάδια, με σκαμπίλια, να το διορθώσει. Μια πληγή έχει ο κόσμος που κιτρίνισε και θέλει σπάσιμο, αλλά ακόμη δεν ορίσαμε καλά. Πάει να ωριμάσει το κακό, όπως τότε στην Ιεριχώ που ήταν για απολύμανση.»

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ ΧΡΟΝΙΑ

  «Ο Θεός επιτρέπει να γίνει τώρα ένα τράνταγμα γερό. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες… Να το πάρουμε στα σοβαρά, να ζήσουμε πνευματικά. Οι περιστάσεις μας αναγκάζουν και θα μας αναγκάσουν να δουλέψουμε πνευματικά. Καλό όμως είναι να το κάνουμε χαρούμενα και προαιρετικά και όχι από θλίψεις, αναγκαστικά. Πολλοί Άγιοι θα παρακαλούσαν να ζούσαν στην εποχή μας, για να αγωνισθούν. Εγώ χαίρομαι που απειλούν μερικοί να με ξεκάνουν, επειδή μιλώ και τους χαλώ τα σχέδια. Όταν αργά το βράδυ ακούω στο Καλύβι να πηδούν μέσα από το φράχτη, χτυπάει γλυκά η καρδιά μου. Αλλά όταν φωνάζουν: ‘’Ήρθε τηλεγράφημα. Να κάνεις προσευχή για τον τάδε άρρωστο’’, λέω: ‘’Αυτό ήταν; Πάει και αυτή η ευκαιρία!...’’ Όχι ότι βαρέθηκα τη ζωή μου, αλλά το χαίρομαι. Να χαιρόμαστε που μας δίνεται αυτή η ευκαιρία σήμερα. Είναι πολύ μεγάλος μισθός.
  Παλιά, όταν γινόταν ένας πόλεμος, ήταν εν αμύνη κανείς και πήγαινε να αγωνισθεί, να πολεμήσει, για να υπερασπιστεί την Πατρίδα του, το έθνος του. Τώρα δεν πάμε να υπερασπίσουμε την Πατρίδα μας ή να αγωνισθούμε, για να μη μας κάψουν οι βάρβαροι τα σπίτια μας ή να μη μας πάρουν την αδελφή μας και μας ατιμάσουν, ούτε πάμε για ένα έθνος ή για μια ιδεολογία. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Στην κατοχή γινόσουν ήρωας, γιατί δεν χαιρετούσες έναν Γερμανό. Τώρα γίνεσαι ήρωας, γιατί δεν χαιρετάς τον διάβολο. Πάντως θα δούμε φοβερά γεγονότα. Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρώτεροι. Νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά. Μια μπόρα είναι και ο αγώνας έχει αξία, γιατί τώρα δεν έχουμε εχθρό τον Αλή Πασά ή τον Χίτλερ ή τον Μουσολίνι, αλλά τον διάβολο. Γι’ αυτό θα έχουμε και ουράνιο μισθό.                                                                                                                   Ο Θεός ας αξιοποιήσει το κακό σε καλό σαν Καλός Θεός. Αμήν.»